Salı , Kasım 24 2020

Rum Kayseri Hirakl’in İslam’a Davet Edilmesi

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ: أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ، وَكَانُوا تُجَّارًا بِالشَّأْمِ فِي المُدَّةِ الَّتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَادَّ فِيهَا أَبَا سُفْيَانَ وَكُفَّارَ قُرَيْشٍ، فَأَتَوْهُ وَهُمْ بِإِيلِيَاءَ، فَدَعَاهُمْ فِي مَجْلِسِهِ، وَحَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ، ثُمَّ دَعَاهُمْ وَدَعَا بِتَرْجُمَانِهِ، فَقَالَ: أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ؟ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا، فَقَالَ: أَدْنُوهُ مِنِّي، وَقَرِّبُوا أَصْحَابَهُ فَاجْعَلُوهُمْ عِنْدَ ظَهْرِهِ، ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ: قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ. فَوَاللَّهِ لَوْلاَ الحَيَاءُ مِنْ أَنْ يَأْثِرُوا عَلَيَّ كَذِبًا لَكَذَبْتُ عَنْهُ. ثُمَّ كَانَ أَوَّلَ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَنْ قَالَ: كَيْفَ نَسَبُهُ فِيكُمْ؟ قُلْتُ: هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ، قَالَ: فَهَلْ قَالَ هَذَا القَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ؟ قُلْتُ: لاَ. قَالَ: فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ؟ قُلْتُ: لاَ قَالَ: فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ؟ فَقُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ: أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ قُلْتُ: بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ: فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ؟ قُلْتُ: لاَ. قَالَ: فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ قُلْتُ: لاَ. قَالَ: فَهَلْ يَغْدِرُ؟ قُلْتُ: لاَ، وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ فَاعِلٌ فِيهَا، قَالَ: وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرُ هَذِهِ الكَلِمَةِ، قَالَ: فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ؟ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ؟ قُلْتُ: الحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالٌ، يَنَالُ مِنَّا وَنَنَالُ مِنْهُ. قَالَ: مَاذَا يَأْمُرُكُمْ؟ قُلْتُ: يَقُولُ: اعْبُدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَاتْرُكُوا مَا يَقُولُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّدْقِ وَالعَفَافِ وَالصِّلَةِ. فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ: قُلْ لَهُ: سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فَذَكَرْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ، فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا القَوْلَ، فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ: لَوْ كَانَ أَحَدٌ قَالَ هَذَا القَوْلَ قَبْلَهُ، لَقُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَسِي بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ، فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، قُلْتُ فَلَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ، قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ أَبِيهِ، وَسَأَلْتُكَ، هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ، فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ، فَذَكَرْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ. وَسَأَلْتُكَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ، فَذَكَرْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ أَمْرُ الإِيمَانِ حَتَّى يَتِمَّ. وَسَأَلْتُكَ أَيَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ، فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ القُلُوبَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ، فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ. وَسَأَلْتُكَ بِمَا يَأْمُرُكُمْ، فَذَكَرْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَنْ عِبَادَةِ الأَوْثَانِ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالعَفَافِ، فَإِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ، وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، لَمْ أَكُنْ أَظُنُّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، فَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لِقَاءَهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمِهِ. ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي بَعَثَ بِهِ دِحْيَةُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ إِلَى هِرَقْلَ، فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ ” بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ: سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الهُدَى، أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ ” وَ {يَا أَهْلَ الكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ} قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَلَمَّا قَالَ مَا قَالَ، وَفَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الكِتَابِ، كَثُرَ عِنْدَهُ الصَّخَبُ وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ وَأُخْرِجْنَا، فَقُلْتُ لِأَصْحَابِي حِينَ أُخْرِجْنَا: لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، إِنَّهُ يَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ. فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَيَّ الإِسْلاَمَ. وَكَانَ ابْنُ النَّاظُورِ، صَاحِبُ إِيلِيَاءَ وَهِرَقْلَ، سُقُفًّا عَلَى نَصَارَى الشَّأْمِ يُحَدِّثُ أَنَّ هِرَقْلَ حِينَ قَدِمَ إِيلِيَاءَ، أَصْبَحَ يَوْمًا خَبِيثَ النَّفْسِ، فَقَالَ بَعْضُ بَطَارِقَتِهِ: قَدِ اسْتَنْكَرْنَا هَيْئَتَكَ، قَالَ ابْنُ النَّاظُورِ: وَكَانَ هِرَقْلُ حَزَّاءً يَنْظُرُ فِي النُّجُومِ، فَقَالَ لَهُمْ حِينَ سَأَلُوهُ: إِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ حِينَ نَظَرْتُ فِي النُّجُومِ مَلِكَ الخِتَانِ قَدْ ظَهَرَ، فَمَنْ يَخْتَتِنُ مِنْ هَذِهِ الأُمَّةِ؟ قَالُوا: لَيْسَ يَخْتَتِنُ إِلَّا اليَهُودُ، فَلاَ يُهِمَّنَّكَ شَأْنُهُمْ، وَاكْتُبْ إِلَى مَدَايِنِ مُلْكِكَ، فَيَقْتُلُوا مَنْ فِيهِمْ مِنَ اليَهُودِ. فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى أَمْرِهِمْ، أُتِيَ هِرَقْلُ بِرَجُلٍ أَرْسَلَ بِهِ مَلِكُ غَسَّانَ يُخْبِرُ عَنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا اسْتَخْبَرَهُ هِرَقْلُ قَالَ: اذْهَبُوا فَانْظُرُوا أَمُخْتَتِنٌ هُوَ أَمْ لاَ، فَنَظَرُوا إِلَيْهِ، فَحَدَّثُوهُ أَنَّهُ مُخْتَتِنٌ، وَسَأَلَهُ عَنِ العَرَبِ، فَقَالَ: هُمْ يَخْتَتِنُونَ، فَقَالَ هِرَقْلُ: هَذَا مُلْكُ هَذِهِ الأُمَّةِ قَدْ ظَهَرَ. ثُمَّ كَتَبَ هِرَقْلُ إِلَى صَاحِبٍ لَهُ بِرُومِيَةَ، وَكَانَ نَظِيرَهُ فِي العِلْمِ، وَسَارَ هِرَقْلُ إِلَى حِمْصَ، فَلَمْ يَرِمْ حِمْصَ حَتَّى أَتَاهُ كِتَابٌ مِنْ صَاحِبِهِ يُوَافِقُ رَأْيَ هِرَقْلَ عَلَى خُرُوجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَأَنَّهُ نَبِيٌّ، فَأَذِنَ هِرَقْلُ لِعُظَمَاءِ الرُّومِ فِي دَسْكَرَةٍ لَهُ بِحِمْصَ، ثُمَّ أَمَرَ بِأَبْوَابِهَا فَغُلِّقَتْ، ثُمَّ اطَّلَعَ فَقَالَ: يَا مَعْشَرَ الرُّومِ، هَلْ لَكُمْ فِي الفَلاَحِ وَالرُّشْدِ، وَأَنْ يَثْبُتَ مُلْكُكُمْ، فَتُبَايِعُوا هَذَا النَّبِيَّ؟ فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الوَحْشِ إِلَى الأَبْوَابِ، فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِّقَتْ، فَلَمَّا رَأَى هِرَقْلُ نَفْرَتَهُمْ، وَأَيِسَ مِنَ الإِيمَانِ، قَالَ: رُدُّوهُمْ عَلَيَّ، وَقَالَ: إِنِّي قُلْتُ مَقَالَتِي آنِفًا أَخْتَبِرُ بِهَا شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ، فَقَدْ رَأَيْتُ، فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ، فَكَانَ ذَلِكَ آخِرَ شَأْنِ هِرَقْلَ
Hirakl’in Ebû Süfyan’ı Davet Etmesi

7- İbn Abbas (radıyallahu anhüma) anlatıyor: Ebû Süfyan bana haber verdi: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Ebû Süfyan ve Kureyş müşrikleri ile Hudeybiye anlaşmasını yaptığı vakit Ebû Süfyan bir ticaret kervanı ile birlikte Şam’da bulunuyormuş. Rum kayseri Hirakl kendilerini davet etmiş ve o sırada Hirakl’in bulunduğu İlya’ya (Kudüs’e) gitmişler ve huzuruna alınmışlar. Hirakl’in etrafında Rum uluları bulunuyormuş. Hirakl onları ve tercümanını çağırmış (ve tercüman vasıtasıyla aralarında şu konuşma cereyan etmiş:)

Hirakl: Kendisini nebi zanneden bu adama akrabalık bakımından en yakın olanınız kimdir?

Ebû Süfyan: Ona nesep cihetinden en yakın olan benim.

Hirakl: Onu (Ebû Süfyan’ı) yakınıma getirin. Arkadaşları da (Kureyş müşrikleri) onun arkasında dursunlar. (Tercümanına hitaben) Ben ona (Ebû Süfyan’a) bu kişi hakkında bazı sualler soracağım. Eğer yalan söylerse onu yalanlamalarını söyle.

Ebû Süfyan (daha sonra bu olayı anlatırken şöyle demiştir): Vallahi arkadaşlarımın beni yalanlamalarından korkmasaydım onun hakkında yalan uydururdum.

Hirakl’in Ebû Süfyan’a Sorduğu Sorular

Hirakl’in ilk sorduğu şu oldu: Sizin aranızda onun nesebinin durumu nedir?

Ebû Süfyan: O bizim nesebi şereflilerimizdendir.

Hirakl: Sizin kavminizde ondan önce bu sözü (Peygamber olduğu iddiasını) söyleyen oldu mu?

Ebû Süfyan: Hayır.

Hirakl: Onun atalarında melik (hükümdar) var mı?

Ebû Süfyan: Hayır.

Hirakl: İnsanların uluları (zenginleri, makam sahipleri) mi ona tabi oluyorlar yoksa zayıf kimseler mi?

Ebû Süfyan: Zayıf kimseler.

Hirakl: Onlar artıyorlar mı yoksa eksiliyorlar mı?

Ebû Süfyan: Artıyorlar.

Hirakl: Onun dinine girdikten sonra beğenmeyip dinden dönen var mı?

Ebû Süfyan: Hayır.

Hirakl: O kişi Peygamberlik iddiasından bulunmadan önce onu hiç yalanla itham ettiğiniz oldu mu (yalan söyler miydi?)

Ebû Süfyan: Hayır.

Hirakl: Sözünü bozar mı?

Ebû Süfyan: Hayır ancak şuan onunla bir anlaşma içerisindeyiz ve ne yapacağını bilmiyoruz.

(Ebû Süfyan daha sonra bu olayı anlatırken şöyle demiştir:) Onu kötülemek için bu sözden başkasını söylemeye imkân bulamadım.

Hirakl: Hiç savaştınız mı?

Ebû Süfyan: Evet.

Hirakl: Onunla savaşınız nasıl oldu?

Ebû Süfyan: Galibiyet aramızda nöbetledir. Bazen o kazanır, bazen biz.

Hirakl: Size ne emrediyor?

Ebû Süfyan: Bir olan Allah’a ibadet etmeyi ve ona hiçbir şeyi ortak koşmamayı; atalarımızın söylediklerini terk etmemizi; namaz kılmayı, doğruluğu, iffeti ve akrabayı koruyup kollamayı emrediyor.

Hirakl’in Ebû Süfyan’ın Cevaplarından Anladıkları

Hirakl tercümanına şöyle dedi: Ona söyle (söylediklerimi tercüme et:)

“Onun nesebini sordum, ‘Şerefli kimselerden’ dedin. Peygamberler de böyle olur, kavimlerinin şerefli kimselerinden seçilirler. ‘Ondan önce Peygamberlik iddia eden var mı?’ diye sordum, ‘Yok!’ dedin. Şayet ondan önce de bu iddiada bulunan olsaydı, ‘Bu kendisinden önce söylenen bir sözü taklit eden biridir.’ derdim.

‘Onun atalarında hükümdar var mı?’ diye sordum, ‘Yok.’ dedin. Şayet onun atalarında böyle biri olsaydı, ‘Atasının mülkünü ele geçirmeye çalışan bir adamdır.’ derdim. Peygamberlik iddiasından bulunmadan önce hiç yalanını yakalayıp yakalamadığınızı sordum, ‘Yalan söylemez.’ dedin. Anladım ki, insanlara karşı bile yalan söylemeyen birisi Allah’a karşı yalan söylemez.

‘Ona uyanlar zengin, şerefli kimseler midir yoksa zayıf kimseler midir?’ diye sordum, ‘Zayıflardır.’ dedin. Zaten Peygamberlere zayıf kimseler tabi olurlar. ‘Onlar artıyorlar mı yoksa azalıyorlar mı?’ diye sordum. ‘Artıyorlar.’ dedin. İman işi tamamlayıncaya kadar böyledir (artarak devam eder.)

‘Onun dinine girdikten sonra beğenmeyip dinden dönen var mı?’ diye sordum, ‘Yok.’ dedin. İman kalpte kökleşince böyle olur. ‘Sözünden döner mi?’ diye sordum, ‘Yok!’ dedin. Zaten Peygamberler sözlerini bozmazlar.

‘Size ne emrediyor?’ dedim. ‘Bir olan Allah’a ibadet etmeyi ve ona hiçbir şeyi ortak koşmamayı; atalarımızın söylediklerini terk etmemizi; namaz kılmayı, doğruluğu, iffeti ve akrabayı koruyup kollamayı emrediyor.’ dedin. Şayet senin dediğin gibiyse o zat yakında bu iki ayağımın bulunduğu yerlere de sahip olacak. Ben onun çıkacağını (Peygamber olarak gönderileceğini) biliyordum da sizin aranızdan olacağını bilmiyordum. Onun huzuruna ulaşabileceğimi bilseydim onu görmek için her türlü sıkıntıya katlanırdım. Onun yanında olsaydım (hizmet etmek için) ayaklarını bile yıkardım.”

Rasulullah’ın Mektubu

Daha sonra Hirakl, Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in Dihye (radıyallahu anh) ile Busra emirine gönderdiği, emirin de Hirakl’e ulaştırdığı mektubunu istedi ve onu okudu. Onda şunlar yazılıydı:

Rahman ve rahim olan Allah’ın adıyla…

Allah’ın kulu ve elçisi olan Muhammed’den (sallallahu aleyhi ve sellem), Rum büyüğü Hirakl’e. Selam, hidayete tabi olanların üzerine olsun. Besmele ve selamdan sonra… Seni İslam’a davet ediyorum. Müslüman ol ki kurtulasın. Şayet Müslüman olursan Allah (celle celalühü) sana iki kat ecir verecektir. Şayet Müslüman olmaktan yüz çevirirsen sana uyanların günahları da senin sırtına yüklenecektir. (Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) bu satırların peşine şu ayet-i kerimeyi yazdı:) ‘Ey kitap ehli! Bizimle sizin aranızda ortak bir söze gelin: Yalnız Allah’a ibadet edelim. O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım. Allah’ı bırakıp da kimimiz kimimizi ilah edinmesin. Eğer onlar yine yüz çevirirlerse, deyin ki: “Şahit olun, biz Müslümanlarız.”’[10][11]

Ebû Süfyan Hakikati Anlıyor

Daha sonra Ebû Süfyan şöyle demiştir: Hirakl söyleyeceğini söyleyince ve mektubun okunması bitince itirazlar başladı ve sesler yükseldi, bizi dışarı çıkardılar. Çıkarıldığımız vakit yanımdakilere, “İbn Ebî Kebşe’nin (Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellemin) işi ne kadar da büyümüş. Ta ki Benî Asfar meliki bile ondan korkuyor.” dedim. O günden sonra Allah (celle celalühü) İslam’ı gönlüme koyuncaya kadar onun galip geleceğine inandım.

Hirakl’in Rüyası

Kudüs kâhini ve Şam Hristiyanlarının piskoposu olan İbn Nâzûr (ya da İbn Nâtûr), Hirakl’in Kudüs’e geldiği bir gün pek gamlı olduğundan bahsederdi. İbn Nâzûr dedi: “Hatta yanındakiler ona: ‘Halini iyi görmüyoruz.’ dediler. Hirakl yıldızlara bakıp kehanet aramaya meraklı biriydi. Halinden sorduklarında şöyle dedi: ‘Bu gece yıldızlara baktığımda Hıtan Melikinin (sünnet olanların hükümdarının) galip geldiğini gördüm. Bu ümmet içerisinde sünnet olanlar kimlerdir?’ Dediler ki: ‘Ancak Yahudiler sünnet olur. Onların hali de ehemmiyete değmez. Mülkündeki şehirlere mektup yaz da oradaki Yahudileri öldürsünler.

O sırada Hirakl’in huzuruna Gassan meliki tarafından Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in haberini ulaştırmak için gönderilen bir adam getirildi. Adam haberini verince Hirakl: ‘Gidin, bakın bakalım o sünnetli midir, değil midir?’ dedi. Bakıp sünnet olan bir kavimden olduğunu haber verdiler. Sonra o adama, ‘Arap kavmi sünnet olurlar mı?’ diye sordu. ‘Evet.’ cevabını alınca, ‘Bu ümmetin meliki ortaya çıktı.’ dedi.

Hirakl, Rum Büyüklerini İslam’a Davet Ediyor

Sonra Rum diyarında ilimde kendine müsavi olan bir dostuna mektup yazdı ve Hımıs’a gitti. Hımıs’tan ayrılmadan o dostundan Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in zuhuruna dair kendi görüşüne uygun olan ve onun Peygamber olduğunu beyan eden bir mektup aldı. Bunun üzerine Hımıs’ta bulunan sarayına Rum büyüklerini davet etti ve toplandıkları odanın kapılarını kilitletti.

Sonra yüksek sesle şunları söyledi: ‘Ey Rumlar! Bu peygambere tabi olup mülkünüzün daim olmasını, felaha ve kurtuluşa ulaşmayı istemez misiniz?’ Bu sözler üzerine çok sinirlenen Rum büyükleri vahşi eşekler gibi kapılara doğru koştular lakin kapıları kilitli buldular. Hirakl onların nefretini görünce iman etmeyeceklerini anladı ve şöyle seslendi: ‘Onları bana getirin! Ben az önceki sözlerimi sizin dininize olan bağlılığınızı anlamak için söyledim ve bunu gördüm.’ Bunun üzerine ona secde ettiler ve memnun oldular.

Hirakl’e dair haberin sonu budur.

Hakkında Mustafa Şekerci

Ayrıca Bakınız

Cebrail (aleyhisselam) İle İlk Mülâkât: “Oku!”

Peygambere vahyin gelişi ve ilk vahiy esnasında yaşadıkları, Hz. Hatice'nin Efendimizi sakinleştirmesi, Varaka b. Nevfel'in Efendimizin gördükleriyle alakalı beyanları

Bir cevap yazın